.

“De ogen van Elvis zijn de magneten van het doek” (door Peter Verbruggen)

Elvis is kunst, daarover is iedereen het wel eens. De manier waarop hij nummers als “Loving Arms” of “My Boy” op muziek zette, is zó mooi dat het alleen echte kunstenaars gegeven is. En aangezien kunst inspireert tot kunst, is het wellicht niet zo verwonderlijk dat ‘Elvis’ vaak opduikt in moderne kunstwerken. Eén van de absolute wereld-toppers die de Elvis-finesse helemaal in de vingers heeft, is Ton van Herwaarde. Op 26 juni exposeert hij – voor het eerst – zijn prachtig werk, in de stadsbibliotheek van Breda bij ElvisMatters.

Dag Ton, een eerste voor de hand liggende vraag: welke periode van Elvis spreekt je het meest aan?

 Mijn favoriete Elvisperiode is het echte begin, met name de tijd bij Sun en natuurlijk de jaren ‘70. Ik hou heel erg van het unieke geluid dat hij in de beginjaren creëerde, en van popsongs zoals “It's Only Love” of “The Sound Of Your Cry”. En zoals bij de meeste fans, vind ik zijn "live''gospels ook fenomenaal goed. De manier waarop hij bijvoorbeeld “How Great Thou Art” zong tijdens zijn laatste tv-optreden, dat is uniek. Alleen Pavaroti geeft mij ook zo'n gevoel als hij “Nesum Dorma” brengt. Maar als je vraagt naar mijn Top-3, dan zijn dit de songs: “I'm Leavin’”, “Never Again” en “It's Easy For You”, daar krijg ik het echt koud van.

Voor Elvisfans is het wellicht logisch dat je ‘the King’ als voorbeeld neemt in je werk, maar ik stelde vraag toch maar: waarom koos je uitgerekend Elvis als inspitatiebron?

Elvis heeft me al op zeer jonge leeftijd sterk beïnvloed. Ik was ongeveer 7 jaar toen ik voor het eerst zijn beeltenis zag op een elpeehoes bij mijn oom thuis. Meteen was ik gefascineerd door zijn krachtige uitstraling, hij boeide me dus al voordat ik zijn muziek hoorde. Toen hij die elpee voor me draaide had Elvis er weer een fan bij.

Kan je iets vertellen over de werkwijze van je kunst ?

Het begint natuurlijk met het luisteren naar de muziek van Elvis. Dat geeft me altijd een gevoel dat ik moet uiten op papier. Ik heb dan een idee in mijn hoofd over welke periode uit het leven van Elvis ik een tekening wil maken. Ik zoek wat foto’s bij elkaar die ik als referentie gebruik voor mijn tekening. Dan maak ik meerdere schetsen om een mooie compositie te krijgen, de schetsen laat ik vervolgens even op me inwerken om even later te kijken welke me het meest bevalt. En dan lijkt het wel of ik op de automatische piloot overschakel. Ik werk de schets uit op zuurvij papier met inkt en potlood. Het eerste wat ik goed op papier wil krijgen zijn de ogen van Elvis, want dat zijn toch de magneten van het doek, die zorgen voor de aantrekkingskracht in het werk. Als die er goed op uitkomen, neem ik de airbrush en werk ik met lagen verf die ik vervolgens weer gedeeltelijk verwijder met een gum, zo krijg ik glans en diepte in het beeld en dat herhaal ik zoveel als nodig is om het eindresultaat te bereiken.

Maar hoe krijg je je werk zo realistisch?

Ja ... dat is soms moeilijk te begrijpen voor de mensen die mijn werk zien. Ik denk dat het op de eerste plaats een kwestie van doorzetten is. Je moet weten dat ik nooit les in tekenen heb gehad. Wel was ik altijd in de weer met mijn potloden en verf, ik probeerde dan schilderijen na te maken van de echte meesters.Ik keek enorm op naar grootmeesters zoals Rembrandt, Vermeer en later Hajime Sorayama. Die laatste leerde me het bestaan van een airbrush kennen, en meteen zat ik met mijn neus in de boeken om te ontdekken hoe het mogelijk was om zo realistisch te kunnen tekenen. Veel oefenen en experimenteren was de enige manier om verder met deze moeilijke techniek te komen. Een eigenschap van airbrush is dat je in hele fijne lagen je werk kunt opbouwen en zodoende een resultaat kan krijgen wat van een afstand gezien bijna fotografisch is. Van dichtbij bekeken kun je de vegen van het gumwerk en de krassen van de potloden wel waarnemen. Het gaat dus om volhouden denk ik.

Heb je je werk ooit getoond aan de mensen van Elvis Presley Enterprises?

Zeker, en ik kreeg een heel hartelijke brief terug met felicitaties. Ze schreven letterlijk: “Your artwork has been shared with members of our management team and our west coast office as well. Everyone has been very impressed with the quality and accuracy of your art. It’s the best likeness of Elvis that we have seen in original art.” Dat deed me erg veel plezier.

Nogmaals gefeliciteerd met je werk, Ton. Ik kijk heel erg uit naar de expositie. Zijn je werken trouwens ook te koop die dag?

Dank je, ook voor mij wordt 26 juni een heel bijzondere dag. Ik ben al maanden bezig met de voorbereiding ervan. Ik wil dat mijn stukken helemaal tot hun recht komen, in de best mogelijke omstandigheden. Dat ik ook nog in Breda, toch dé Nederlandse Elvis-stad, mag exposeren geeft die dag extra glans natuurlijk. En om op je vraag over verkoop te antwoorden: het gaat me er in de eerste plaats om dat bezoekers en fans een mooie tentoonstelling te zien krijgen, dat is het allerbelangrijkste. Maar als iemand geïnteresseerd is in mijn werken, mogen ze heel zeker verkocht worden. De originelen zijn niet te koop maar ik heb een mooie collectie reproducties bij die avond. Ze geven een extra toets aan een interieur, en des te meer mensen in contact komen met Elvis – dankzij mijn werk bijvoorbeeld – des te beter. Want alles wat ik doe, is uit respect voor Elvis en zijn talent.